Tahun 2011. Macam-macam la orang keliling pasang azam. Aku dapat hadiah weigh scale baru dari Incik Kadok yang menandakan *tuutt* (korang pikir la sendiri) .
Jadinya, adalah satu azam iaitu nak jadi kurus kering tahun ni. Kering ok! Kurus biasa-biasa tak main. Nak jadi kering sekering keringnya. Kalah la Si Aida hosmate lama aku kat Sentul dulu yang tangan sekali ketis dah berderai. Anyway, thanks ye abang for the present.
Rasa tahun ni aku nak senyum je. Macam lagu tu kata "Senyum, tak perlu kata apa-apa". Sakit ati je nak hidup dengan sakit hati dan terlampau banyak benda yang kena pikir. Muka masam, berserabut, alih-alih uban tumbuh, aku yang makin kerepot. Argghh!! Tak de maknanya.
Dulu aku adalah gembira bila dapat berlari. Sekarang nak lari dah takde masa *alasan* haha. Seronok bagi alasan. "Sebab ada anak. Payah nak gi. Risau tinggalkan dia lama-lama kat sekolah". "Keja pun banyak". "Eh kasut plak dah terkopak". "Ala baju tak bawak la arini..esokla..." "Oh aku ada kelas tiap-tiap petang, cane nak gi". "Ala takde geng la..". Banyak la cekadak ko!
Aku tak kira. Apa=apa pun by the end of this year, aku mesti jadi si kurus kering!
